Schronisko na Szczelińcu: Ponad chmurami, czyli zimowy tron Gór Stołowych

Schronisko na Szczelińcu: Ponad chmurami, czyli zimowy tron Gór Stołowych

Są miejsca, które wymagają wysiłku, by oddać swoje piękno. Schronisko PTTK na Szczelińcu (Karłów, 57-350) jest pod tym względem wyjątkowe w skali całego kraju. To jedyny taki obiekt w Polsce, do którego nie prowadzi żadna droga jezdna – jedynym sposobem, by tu dotrzeć, jest pokonanie 665 kamiennych stopni. Zimą, kiedy każdy schodek staje się częścią lodowej rzeźby, a barierki pokrywa gruba warstwa szronu, wspinaczka ta zamienia się w podróż do innego świata. W 2026 roku Szczeliniec pozostaje koroną regionu, oferując widoki, które dosłownie i w przenośni zapierają dech. To tutaj, wysoko ponad codziennością, czas zdaje się płynąć wolniej, a mroźne powietrze smakuje wolnością.

Architektura na krawędzi: Historia w Chmurach Samo schronisko, wybudowane w połowie

XIX wieku, jest przykładem niezwykłego kunsztu dawnych budowniczych. Drewniany ganek obiektu, niemal wiszący nad urwiskiem, to pierwszy element, który rzuca się w oczy po pokonaniu ostatniego stopnia. Zima w Karłowie to czas, gdy atmosfera tego miejsca potęgowana jest przez kojącą ciszę, przerywaną jedynie szumem wiatru w skalnych szczelinach. Wnętrza schroniska zachowały swój autentyczny, turystyczny charakter. To tutaj, po dniu spędzonym w skalnym labiryncie, można ogrzać się przy gorącej herbacie i przygotować na niezapomniany wieczór pod gwieździstym niebem, które na tej wysokości wydaje się być na wyciągnięcie ręki.

Skalne Labirynty: Sceneria jak z bajki

Szczeliniec Wielki to nie tylko schronisko, to przede wszystkim niesamowite formacje skalne, które zimą jawią się jako plan filmu fantasy. Śnieg wypełnia każdą szczelinę “Piekiełka”, a ostre krawędzie “Małpoluda” czy “Wielbłąda” łagodzi biała pierzyna. To właśnie te detale sprawiają, że zimowy spacer wśród piaskowca jest tak fascynujący. To tutaj, na tarasach widokowych przy schronisku, można doznać uczucia całkowitej wolności. Panoramy sięgają stąd aż po Śnieżkę, a widok ośnieżonych Karkonoszy w słońcu luty to obraz, dla którego warto pokonać każdą liczbę stopni.

Kulinaria na szczycie

Kuchnia na Szczelińcu to sycąca tradycja. Bigos, gorące zupy i domowe ciasta smakują tu wyjątkowo, być może właśnie przez świadomość, że każdy składnik musiał zostać wniesiony (lub wciągnięty specjalnym wyciągiem towarowym) na sam szczyt. To lekcja szacunku do logistyki i pracy ludzkich rąk, która dodaje każdemu posiłkowi głębi.

Szukasz gościnności w innej części regionu?

Jeśli aura Szczelińca Cię zachwyciła, koniecznie odwiedź Ośrodek Mieszko w Zieleńcu. To kolejne miejsce z sercem, gdzie pasja do gór i przyjazna atmosfera tworzą jedyny w swoim rodzaju zimowy klimat.

Odkryj Mieszko

Podsumowanie i rady Redakcji

Wizyta na Szczelińcu zimą to punkt obowiązkowy dla każdego, kto chce poczuć prawdziwą potęgę sudeckiej zimy.

Rady dla “zdobywców” Szczelińca:

1. Bezpieczeństwo przede wszystkim: 665 stopni bywa zimą skrajnie oblodzonych. Raczki turystyczne są tu absolutnie niezbędne, by wejście było bezpieczną przygodą.
2. Zachód słońca: To moment absolutnie mistyczny. Zaplanujcie wejście tak, by być na tarasie o złotej godzinie. Pamiętajcie o czołówkach na drogę powrotną!
3. Logistyka: Samochód zostawcie w Karłowie na jednym z wielu parkingów. Pamiętajcie, że zimą dni są krótkie – wyruszcie odpowiednio wcześnie, by cieszyć się słońcem na szczycie.
4. Odzież: Na szczycie zawsze wieje mocniej. Nawet jeśli w Karłowie jest bezwietrznie, przy schronisku odczuwalna temperatura może być znacznie niższa.

Zapraszamy na zimowy tron Gór Stołowych – niech ta wspinaczka ku chmurom będzie Waszą najlepszą relacją z tego roku!